Θρυλική ξεφτίλα!

Απ' οσο μπορώ να θυμηθώ, ο χθεσινός αποκλεισμός είναι η μεγαλύτερη ξεφτίλα του Ολυμπιακού. Δε μπορεί καν να συγκριθεί ούτε με τον αποκλεισμό απο την Ανόρθωση, αφού έιδαμε τι ωραίο ποδόσφαιρο έπαιξε μετά στους ομίλους του Champions League, απέναντι μάλιστα σε πολύ δύσκολους αντιπάλους. Μα είναι δυνατόν Ο Ολυμπιακός των 12 πρωταθλημάτων τα τελευταία 14 χρόνια να αποκλειστει στην Ευρώπη απο τις 5 Αυγούστου; Το Ευρωπαϊκό ταξίδι τέλειωσε πριν ξεκινήσει καλά καλά! Και που προλάβαμε να πάμε; Στην Αλβανία και στο Ισραήλ. Έλεος!!!
Έβλεπα το παιχνίδι ανέκφραστος, χωρίς να μπορώ να καταλάβω τι είδους ποδόσφαιρο είναι αυτό που παρακολουθούσα. Δυστυχώς η σαιζόν ξεκίνησε όπως ακριβώς τελείωσε. Ήμασταν ομάδα χωρίς πάθος, διάθεση και φαντασία. Κι αν πέρσι είχαν μια μικρή δικαιολογία (πολλοί τραυματισμοί και κακή φυσική κατάσταση), φέτος δεν έχουν καμία. Γιατί φυσικά δε μπορώ να δεχτώ οτι για να νικήσει ο Ολυμπιακός την ανύπαρκτη Μακάμπι θα έπρεπε να παιξει ο Ριέρα και οι Ρόμενταλ και Ιμπαγάσα να είναι 100% έτοιμοι. Ας δούμε λοιπόν ποιος φταίει.
Φταίει η διοίκηση. Προσοχή! Όχι η διοίκηση Μαρινάκη αλλά η διοίκηση Κόκκαλη! Δικό του έργο είναι αυτός ο εξευτελισμός. Η ομάδα, με αμφιβόλου ποιότητας παίκτες, βολόδερνε τα τελευταία δύο χρόνια απο το κακό στο χειρότερο. Επιπλέον φέτος, την παράτησε περίπου για ένα μήνα, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος απο την τωρινή διοίκηση. Να σημειωθεί οτι ο γράφων δε βγαίνει εκ των υστέρων να τα χώσει στον Κόκκαλη. Εδώ και πέντε χρόνια έχω εκφράσει τις αμφιβολίες μου και πολλές φορές την αντίθεση μου στις προθέσεις που είχε ο Κόκκαλης για τον Ολυμπιακό, με αποτέλεσμα πολλοί φίλοι να με χαρακτηρίζουν κρυφοβάζελο (αν είναι δυνατόν!) λόγω των απόψεων μου. Εγώ, όλο και περισσότερο αντιλαμβανόμουν οτι ο Κόκκαλης δεν είχε πια διάθεση να κανει τον Ολυμπιακό υπολογίσιμη δύναμη στην Ευρώπη. Όχι όμως και να τον φτάσει σε αυτό το χάλι! Ας τον χαίρονται τώρα!
Φταίει ο προπονητής. Έχασε τη μεγάλη του ευκαιρία να αποδείξει οτι δεν είναι μέτριος προπονητής. Στον Πανιώνιο πήγε καλά αλλά φαίνεται οτι δεν κάνει για ομάδες μεγαλύτερου επιπέδου. Δε μπόρεσε να διαχειριστεί το υλικό και να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του Ολυμπιακού. Η στήριξή του με παίκτες μεγάλης ποιότητας (και αυτοί που εξεταζόταν σοβαρα η περίπτωσή τους) μάλλον τον άγχωσε. Η ομάδα δε βοηθήθηκε καθόλου απο τον πάγκο.
Φταίνε οι φίλαθλοι. Θέλω να πιστεύω οτι η ομάδα θα ήταν λίγο διαφορετική στο πρώτο παιχνίδι αν το Καραϊσκάκη ήταν γεμάτο. Η πίεση του κόσμου σίγουρα θα τους ξυπνούσε απο τον λήθαργο. Ποιος φταίει όμως που ήταν άδειο; Φάγαμε τιμωρία γιατί κάποιοι φίλαθλοι έκαναν επεισόδια. Αυτοί λοιπόν που ακολουθούν την ομάδα καλό θα είναι να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους απέναντι σε τέτοιου είδους γεγονότα. Και μιλάω για όλους. Και για αυτούς που τα κάνουν και για αυτούς που τα παρακολουθούν να συμβαίνουν.
Φταίνε οι παίκτες. Μου θυμίζουν κάποιους "τεμπέληδες" δημόσιους υπάλληλους. Βαριεστημένοι, χρησιμοποιούν το μικρότερο ποσοστό των δυνατοτήτων τους, χωρίς συναίσθηση οτι παίζουν για τον Ολυμπιακό, σίγουροι οτι θα πάρουν τα λεφτά τους. Και από πάνω είναι και υπερόπτες! Αυτοί είναι οι κύριοι φταίχτες που ο Ολυμπιακός δε μπορούσε να κάνει το ελάχιστο που απαιτούταν, να πάρει πέρσι τη δεύτερη θέση και φέτος να περάσει μια ανύπαρκτη ομάδα. Θα αναφερθώ προσωπικά σε αυτούς που πρέπι οπωσδήποτε να φύγουν.
Ντιόγο: είχα αμφιβολίες γι' αυτόν απο την πρώτη χρονιά γιατί έβλεπα οτι ο άνθρωπος δεν είναι ο κίλλερ γκολτζής που χρειάζεται μια όμάδα. Μπορεί να ήταν καλός κεφαλοσφαιριστής αλλά δεν ξέρει να πλασάρει! Πέρσι που τραυματίστηκε και φέτος, μόνο ψευτομαγκιά μας δειχνει και θεατρινισμούς αφού πέφτει συνέχεια κάτω.
Όσκαρ: ούτε μέτριος παίχτης δεν είναι αυτός. Δεν έχει δειξει σχεδόν τίποτα αυτά τα δύο χρόνια.
Ντουντού: αν δε σοβαρευτεί να φύγει. Κάπου διάβασα, φαντάζομαι οτι είναι χιουμοριστικό, οτι περισσότερο γράφει στα μπλογκ παρά προπονείται!
Μαρέσκα: κρίμα γιατί τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν καταλαβαίνω τι πρόβλημα έχει και δεν παίζει. Μήπως δεν έχει τους κατάλληλους παίκτες δίπλα του; Ίσως πρέπει να φύγει.
Μήτρογλου: όσο ταλέντο έχει τόσο μυαλό του λείπει. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να τον συνετίσει; Στείλτε τον δανεικό σε ομάδα του εξωτερικού για να αποκτήσει νοοτροπία επαγγελματία ποδοσφαιριστή.
Οι υπόλοιποι περσινοι, εκτός Ραούλ Μπράβο, Ντάρμπισιρ, Τοροσίδη, Μέλμπεργκ και Αβραάμ Παπαδόπουλο ίσως να μην κάνουν ούτε για αναπληρωματικοί. Πρέπει να προσεχθούν και να προωθηθούν μεθοδικά οι πιτσιρικάδες της ομάδας.

Τώρα είναι η ευκαιρία για να καταλάβουμε τις προθέσεις του Μαρινάκη. Αν τώρα που έχασε τα βεβαιωμένα έσοδα απο την Ευρώπη συνεχίσει να φέρνει μεγάλους παίκτες στην ομάδα, σημαίνει οτι θέλει να φτάσει τον Ολυμπιακό ψηλά και είμαι σίγουρος οτι τα καλά χρόνια του Κόκκαλη θα μείνουν μόνο σαν ιστορία. Αν βέβαια σταματήσει εδώ δε θα τον κατηγορήσει κανείς γιατί το σοκ είναι μεγάλο, αλλά στα δύσκολα φαίνεται ο ηγέτης. Πρέπει επιτακτικά να ξεσκαρτάρει την ομάδα απο τις επιλογές Κόκκαλη σε όλους τους τομείς. Και μια συμβουλή. Πάρε Έλληνες παίκτες! Αυτή η Βαβέλ που φτιάχνεις δε θα βγει σε καλό. Ο κόσμος δένεται με τους Έλληνες παίκτες. Κάνε ότι ο Κόκκαλης στα καλά χρόνια. Φτιάξε εξαιρετικό ελληνικό κορμό και πλαισιωσέ τον με ξένους παιχταράδες. Και αν δε βγαίνουν πια Καραπιάληδες και Γιαννακόπουλοι, προσπάθησε τουλάχιστον να πάρεις οτι καλύτερο ελληνικό υπάρχει, όσο ακριβό κι αν είναι.

Μίνι περιπέτεια στο κέντρο της Αθήνας - ξένος στην πόλη μου

Ήμουν στην Αθήνα χθες λίγο μετά τις 8 και ήθελα με το αυτοκίνητο να κατέβω στο Θησείο. Από λάθος υπολογισμό βρέθηκα στη Σωκράτους και δεν κατέβηκα την Αγ. Κωνσταντίνου αλλά πέρασα απέναντι ξεχνώντας ότι δεν κατεβαίνει η Τσαλδάρη. Προς στιγμή δίστασα να συνεχίσω στην Σωκράτους στο συγκεκριμένο σημείο, γιατί είχα και μια κοπέλα μαζί μου, αλλά δεν ήθελα να παρανομήσω. Προς έκπληξή μου η Σωκράτους ήταν άδεια και καθαρή. «Τι έγινε λέω, τους μαζέψανε;» Ελαφρώς ανακουφισμένος συνέχισα, αλλά με το που έστριψα στη Σοφοκλέους το θέαμα με έκανε να πατήσω φρένο και να σταματήσω το αυτοκίνητο. Τουλάχιστον 150 μαυριδεροί τύποι είχαν κατακλύσει το δρόμο και τα πεζοδρόμια από τη Γερανίου μέχρι τη Μενάνδρου ενώ όπως μπόρεσα να δω αργότερα, ακόμα περισσότεροι είχαν κατακλύσει τη Μενάνδρου προς την πλατεία Θεάτρου! Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή να ανέβω παράνομα τη Σοφοκλέους προς την Αιόλου αλλά κατεβαίνανε δύο αυτοκίνητα και άλλα δύο προσπαθούσαν να περάσουν μέσα από το πλήθος, οπότε τελικά πήγα κι εγώ. Με το ζόρι κάνανε στην άκρη για να περάσουν τα αυτοκίνητα! Καθώς περίμενα στο φανάρι, στην πλατεία Ωδείου, να βγω στην Τσαλδάρη, διαπίστωσα ότι και στα αυτοκίνητα που πέρασαν μαζί μου το πλήθος επέβαιναν αλλοδαποί! Άλλη οδύσσεια μετά, γιατί η Τσαλδάρη είχε κίνηση και κάναμε να περάσουμε τα δυο φανάρια μέχρι την Ιερά οδό 25'. Γιατί είχε κίνηση; Γιατί λίγο πριν την Ιερά οδό είχαν κλείσει καμιά δεκαριά γύφτοι τη μια λωρίδα κυκλοφορίας με ένα φορτηγάκι με λαχανικά, μια BMW και ένα αγροτικό με πατάτες. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετέφεραν τα προϊόντα από το ένα αυτοκίνητο στο άλλο. Φόρτωσαν και την BMW! Η αστυνομία φυσικά απούσα και από τα δύο περιστατικά. Και ενώ λοιπόν περιμέναμε υπομονετικά, εκεί κοντά στη γωνία της Θερμοπυλών ακούσαμε μια γυναικεία κραυγή και τρεις σχιστομάτηδες να τρέχουν κρατώντας ο ένας μια γυναικεία τσάντα (εγώ είδα τον ένα και η φίλη μου μου είπε και για άλλους δύο που τρέξανε μαζί του). Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι με το που έγινε το περιστατικό, από το διπλανό αυτοκίνητο έβγαλε το κεφάλι της έξω μια κυρία λέγοντας «δεν το πιστεύω αυτό που έγινε»! Δε μπόρεσα να κρατηθώ και φώναξα με ύφος (έχω δυνατή φωνή): «όταν ψήφιζες τους πολιτικούς που τους φέρνουν εδώ δεν ήξερες τι έκανες; Τώρα εκπλήσσεσαι;» Έμεινε αποσβολωμένη να με κοιτάει αλλά δεν έδωσα συνέχεια και προχώρησα.

Τι θα έλεγε η κυρία αν αντίκριζε το θέαμα στη Μενάνδρου; Θα πέρναγε με το αυτοκίνητό της από εκεί; Βράδυ σίγουρα όχι. Με τα πόδια δεν το συζητάω ούτε και τη μέρα! Γιατί όλοι κάνουν τους έκπληκτους; Δεν ξέρουν τι γίνεται; Δεν ξέρουν ότι τα περισσότερα κόμματα επιδιώκουν να φέρουν κι άλλους μετανάστες και μάλιστα να τους δώσουν και υπηκοότητα; Τι υποκρισία είναι αυτή; Όποιος υποστηρίξει άλλη φορά τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών να πάει πρώτα να περάσει ο ίδιος από εκεί ή ακόμα καλύτερα να στείλει τη γυναίκα του, το παιδί του, την αδερφή του και μετά θα τον ακούσω. Λόγια του καναπέ και εκ του μακρόθεν λέμε όλοι μας. Δε μπορείς να λες μόνο θεωρίες, πρέπει να τη ζήσεις την κατάσταση.
Ερωτώ τέλος τους πολιτικούς μας. Γιατί κύριοι επιτρέπετε τη δημιουργία γκέτο; Γιατί πρέπει να φοβάμαι να κυκλοφορήσω ακόμη και τη μέρα; Γιατί πρέπει να φοβάμαι για τον εαυτό μου, την περιουσία μου ή τα αγαπημένα μου πρόσωπα; Γιατί απαγορεύεται η πρόσβασή μου σ’ αυτό το κομμάτι της Αθήνας; Γιατί απαγορεύεται να επισκεφτώ και πόσο μάλλον να κάτσω, στην πλατεία Θεάτρου; Αν εγώ παρανόμως ανέβαινα τη Σοφοκλέους και με σταματούσε η αστυνομία θα μου έκοβε κλήση; Αν πάθαινα κάτι εγώ, το αυτοκίνητό μου ή η φίλη μου, θα έφταιγα εγώ αν έκανα μετά κάποια τρέλα; Τώρα καταλαβαίνω ότι ήταν λάθος μου που πέρασα από εκεί. Την επόμενη φορά θα παρανομήσω κι ας με σταματήσουν.

Σταματήστε να ψηφίζετε πολιτικούς που θέλουν να κάνουν γκέτο όλη τη χώρα και τους Έλληνες μειοψηφία.
Πείτε ΟΧΙ στη λαθρομετανάστευση, ΟΧΙ στη νομιμοποίησή τους, ΟΧΙ στην πληθυσμιακή αλλοίωση της Ελλάδας.

Το ΠΑΣΟΚ και γνώριζε νωρίτερα και μεθόδευσε την υπαγωγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ

Το ότι το ΠΑΣΟΚ γνώριζε την άσχημη πορεία της οικονομίας, μας είναι γνωστό (θυμάμαι τις δηλώσεις του Τσίπρα και του Καρατζαφέρη που έλεγαν ότι δεν είναι δυνατόν να έχουν ενημερωθεί αυτοί και όχι και ο Παπανδρέου). Αυτό που ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι ότι μέλη του ΠΑΣΟΚ είχαν προειδοποιήσει από το Δεκέμβριο του 2008 την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. ότι η Ευρώπη ήδη συζητάει το ενδεχόμενο να υπαχθεί η χώρα μας στο ΔΝΤ γιατί όπως λένε και τώρα, δεν μας εμπιστεύονται! Ο βουλευτής αυτός που το κατέθεσε μέσα στη Βουλή, δεν ήταν όποιος όποιος αλλά ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Διαβάστε τι είχε πει και προσέξτε την ομοιότητα στην φρασεολογία του τότε και τώρα: «η χώρα ενδέχεται να υποχρεωθεί να προσφύγει στο ΔΝΤ προκειμένου να εξασφαλίσει τον απαραίτητο δανεισμό, καθώς πλέον στις Βρυξέλλες θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν συμμορφώνεται με τα κριτήρια της ΟΝΕ»…«Αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ONE και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν»…«Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας που στηρίχτηκε στην EE σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του AEΠ, τη γρήγορη έξοδο από την επιτήρηση, εκμεταλλεύτηκε αυτήν τη συμπαράσταση για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις. Απλώς, τους κορόιδεψε»…«H Ελλάδα πιστεύουν ότι καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Επιτροπής» υπογράμμισε ο πρώην πρωθυπουργός, προσθέτοντας: «Αν παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού του ελληνικού κράτους θα έχει δοθεί η αφορμή να διατυπωθεί η υπόδειξη ότι η λύση θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο ΔNT. Θα είναι μια ταπεινωτική για την Eλλάδα εξέλιξη, η πιο καταστροφική κατάληξη της διακυβέρνησης της NΔ». Φυσικά ο Αλογοσκούφης απάντησε τότε για δήθεν κινδυνολογίες και καταστροφολογίες, που σκοπό έχουν να κρύψουν την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και να τη μεταθέσουν στη ΝΔ. Αυτό που δε φανταζόταν ο Σημίτης είναι ότι ο Καραμανλής θα εγκατέλειπε την κυβέρνηση λίγο πριν την ένταξή μας στο ΔΝΤ, για να μη το χρεωθεί αυτός, και ότι το ΠΑΣΟΚ θα ήταν αυτό που θα μας οδηγούσε σ’ αυτήν την ταπεινωτική, όπως είπε ο ίδιος, εξέλιξη.

Όπως διαβάσατε, όχι μόνο το ήξεραν καιρό πριν αλλά συνεργάστηκαν κιόλας! Συνδυάστε τις φράσεις, καλό θα ήταν να αναγκαστεί…, η χώρα ενδέχεται να υποχρεωθεί…, αν παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού…, με τις κινήσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου αμέσως μετά την εκλογή της ως τα σήμερα και θα καταλήξετε στο συμπέρασμα. Όλα τα ταξίδια του Παπανδρέου δεν αποσκοπούσαν όπως μας έλεγαν στην εύρεση λύσης μέσω της Ε.Ε. αλλά στην εύρεση του τρόπου της ομαλής υπαγωγής μας στο ΔΝΤ. Άλλωστε αυτό υποστήριξε πρόσφατα με δηλώσεις του στη ΝΕΤ και ο υφυπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης: «Όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, διαπίστωσε ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή που είχε ήταν να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», είπε και χαρακτήρισε το ΔΝΤ ως «πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά»! Οπότε και ψέματα είπαν για να κυβερνήσουν και έπαιζαν θέατρο με τις δήθεν προσπάθειες του πρωθυπουργού στην Ευρώπη. Εγώ μια ερώτηση θέλω να κάνω:
Τι συζήτησε ο κος Παπανδρέου με την Goldman Sachs λίγο πριν τις εκλογές; Τι αποφάσισαν;

Καταγγελία για εξουσιοδοτημένο συνεργείο Alfa Romeo

Επιτέλους, το πρόβλημα με τη συνδεσή μου λύθηκε και μπορούμε να συνεχίσουμε την επικοινωνία μας. Και ξεκινάω με μία καταγγελία ενός ανεύθυνου επαγγελματία.

Τον Οκτώβριο του 2009 πήγα στο εν λόγω συνεργείο στη Μεταμόρφωση (κοντά στην Τατοϊου) με σπασμένο κάρτερ. Αν και έχω φίλο μου πολύ καλό μάστορα, το πήγα σ’ αυτόν γιατί ήταν πολύ επείγον και ο φίλος μου έχει το συνεργείο του στη Ν. Μάκρη. Σ’ αυτόν το είχα πάει και την προηγούμενη φορά μετά από αρκετές επισκέψεις σε διάφορα εξουσιοδοτημένα συνεργεία από τα οποία είχα μείνει ελάχιστα ευχαριστημένος.
Ένα μήνα περίπου μετά, άρχισα να ακούω θόρυβο από τον δεξιά τροχό όταν έστριβα τελείως το τιμόνι δεξιά ή αριστερά. Άλλες φορές έντονο (κυρίως το πρωί όταν ήταν κρύο) και άλλες όχι ή καθόλου. Βέβαια καθυστέρησα κι εγώ να πάω να το ελέγξω, αλλά τελικά πήγα στον φίλο μου για sevice και τακάκια και του είπα να το ελέγξει. Προς μεγάλη και των δύο έκπληξη διαπιστώσαμε ότι δεν είχαν βιδώσει!!! το παξιμάδι που ενώνει τον τροχό με το ημιαξόνιο. Ελπίζω να μην τα λέω λάθος. Απ’ ότι θυμάμαι, ο μάστορας μου είπε πως προφανώς για να βγάλουν το κάρτερ πείραξαν το ημιαξόνιο και ευτυχώς που το παξιμάδι είναι ασφαλείας και το προλάβαμε πριν φύγει τελείως εκτός θέσης! Όπως και να έχει, το σημαντικό είναι ότι ξέχασαν να βιδώσουν ένα πολύ σημαντικό παξιμάδι που θα μπορούσε να με οδηγήσει σε πολύ σοβαρό ατύχημα αν σε μια στροφή ξεβιδωνόταν τελείως! Αυτό ήταν το σημαντικότερο γιατί ψάχνοντας βρήκαμε ξεβιδωμένες και δυο άλλες βίδες (σαν σωλήνες) που συγκρατούν τη γέφυρα! Φαντάζομαι έργο του ιδίου σ’ αυτήν ή την προηγούμενη εργασία του. Δε φαντάζομαι να ήταν πιο παλιό γιατί θα το είχε προσέξει ο φίλος μου. Μετά κι απ’ αυτό ελέγξαμε, (έλεος!!!) όλα τα παξιμάδια του αυτοκινήτου! Μετά τη σύσφιξη του παξιμαδιού σταμάτησε το χτύπημα που ακουγόταν. Για την ιστορία, φαίνεται ότι έχει κάνει καλή δουλειά στη συγκόλληση του κάρτερ.
Πάντως δεν πρέπει πια να εμπιστεύεσαι κανέναν! Θα πάω εντός των ημερών να του κάνω μια παρατήρηση να δω τι θα μου πει, γιατί η αμέλεια του θα μπορούσε να μου κοστίσει μέχρι και τη ζωή μου. Στόχος μου δεν είναι να σας αποτρέψω να επισκεφτείτε το συνεργείο του, αλλά να σας επιστήσω την προσοχή. Το όνομα του συνεργείου είναι Ζεμπερλίγκος.

*Αν κάποιος θέλει να μάθει το όνομα του φίλου μου που έχει το συνεργείο στη Ν. Μάκρη, δεν έχει παρά να με ρωτήσει, αφού κι εγώ πάρω πρώτα την άδεια του μάστορα για να αναφέρω το όνομά του.

Ένα πρόβλημα στον υπολογιστή μου με ταλαιπωρεί πάνω απο είκοσι μέρες.
Ελπίζω να λυθεί σύντομα...

«Τρωάδες» του Ευριπίδη

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μια μικρή και όμορφη αίθουσα από πέτρα και ξύλο, παρουσιάζει από τις 13 Ιανουαρίου την τραγωδία «Τρωάδες», του Ευριπίδη, με τη μεγάλη ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου. Την παράσταση παρακολούθησα πριν δυο εβδομάδες και θα ήθελα να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου, αν και η εμπειρία μου από το θέατρο είναι πολύ μικρή. Πρώτα όμως λίγα λόγια για το έργο.

Ιστορικά στοιχεία
Οι «Τρωάδες» παίχτηκαν στα Διονύσια το 415 π.Χ. κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία και αποτέλεσε μέρος τετραλογίας μαζί με τις τραγωδίες «Αλέξανδρος», «Παλαμήδης» και το σατυρικό δράμα «Σίσυφος» (μόνο οι «Τρωάδες» σώθηκαν, ενώ από τα άλλα μόνο αποσπάσματα έχουμε). Νικητής ήταν τότε ο Ξενοκλής με την τετραλογία που την αποτελούσαν οι τραγωδίες: «Οιδίπους», «Λυκάων», «Βάκχοι» και το σατυρικό δράμα «Αθάμας», ενώ ο Ευριπίδης κατέλαβε τη δεύτερη θέση.

Το έργο
Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν αναπόσπαστο στοιχείο του ελληνικού τρόπου ζωής και καταλαμβάνει σημαντικό μέρος στη θεματολογία της ελληνικής λογοτεχνίας. Το διαφορετικό όμως στο δράμα αυτό, είναι ότι παρουσιάζει τον πόλεμο και την ολέθρια δύναμή του από τη σκοπιά των αιχμάλωτων γυναικών και συγκεκριμένα, των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας. Η αλαζονεία των νικητών, τα δεινά του πολέμου, η ατίμωση των ηττημένων, η έκθεσή των γυναικών και των παιδιών στην ωμότητα και τη φρικαλεότητα του πολέμου και η συμφορά της προσφυγιάς, αφού οι Τρωαδίτισσες αναγκάζονται ως σκλάβες, να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ακολουθήσουν τους νικητές Έλληνες σε μια νέα, άγνωστη πατρίδα, είναι μερικά από τα διαχρονικά μηνύματα που περνάει μέσα απ’ το έργο του ο Ευριπίδης.
Ας δούμε λοιπόν πως παρουσιάζει τα γεγονότα και τις συνέπειες της νίκης των Ελλήνων, που είχε σαν αποτέλεσμα τον αφανισμό των Τρώων. Μετά την άλωση και την πυρπόληση της Τροίας, ακολούθησαν οι σφαγές των Τρώων. Η αγριότητα και κυρίως η ασέβεια των Ελλήνων προς τους θεούς (αποκορύφωμα ο βιασμός από τον Αίαντα τον Λοκρό, της ιέρειας του Απόλλωνα, Κασσάνδρας, στα σκαλοπάτια του ναού της Αθηνάς), προκάλεσαν την μήνη της θεάς Αθηνάς, που παρά το γεγονός ότι τους υποστήριζε σε όλο τον πόλεμο, αποφάσισε μαζί με τον θεό Ποσειδώνα, προστάτη της Τροίας, να τιμωρήσει τους Έλληνες κατά την επιστροφή στις πατρίδες τους. Εν τω μεταξύ, οι Έλληνες περιχαρείς και ανακουφισμένοι από τη λήξη του δεκαετούς πολέμου, πήραν όσα λάφυρα μπορούσαν και αφού έβαλαν κλήρο για να μοιραστούν τις αιχμάλωτες, ετοιμάζονταν να φύγουν. Οι γυναίκες περιμένουν τη μοίρα τους στο στρατόπεδο των νικητών Ελλήνων και ανάμεσα τους ήταν και οι βασιλοπούλες οι οποίες δε μοιράστηκαν με κλήρο αλλά ανάλογα με την επιθυμία των βασιλέων των Ελλήνων. Το έργο εξελίσσεται καθώς κάθε μια μαθαίνει την τύχη που την περιμένει. Έτσι, την βασίλισσα Εκάβη, γυναίκα του Πριάμου την έδωσαν σαν δούλα στον Οδυσσέα, την κόρη της Κασσάνδρα την πήρε για γυναίκα του ο Αγαμέμνων, τη γυναίκα του γιου της Έκτορα, Ανδρομάχη, την πήρε για γυναίκα ο γιος του Αχιλλέα, Νεοπτόλεμος, ενώ τον γιο του Έκτορα, Αστυάνακτα και την κόρη της, Πολυξένη, τους σκότωσαν, τον έναν ρίχνοντάς τον από τα τείχη και την άλλη την έσφαξαν πάνω στον τάφο του Αχιλλέα. Η Εκάβη είναι το πρόσωπο που συνδέει τα υπόλοιπα πρόσωπα της τραγωδίας, ενώ οι σκηνές που ξεχωρίζουν είναι το μαντικό παραλήρημα της Κασσάνδρας και ο θρήνος της Ανδρομάχης. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που ο Μενέλαος έρχεται να πάρει την Ελένη, που την είχαν σαν όλες τις άλλες αιχμάλωτες στο στρατόπεδο, η απολογία της και η αντιπαράθεση της Εκάβης μαζί της, προσπαθώντας να πείσει τον Μενέλαο να τη σκοτώσει επιτόπου γιατί αυτή είναι η υπεύθυνη για τους σκοτωμούς τόσων Ελλήνων και Τρώων. Πολύ ωραία είναι και η αντίθεση του Χορού και της Εκάβης. Ο Χορός έχει μόνο ένα θέμα, θρηνεί για την άλωση της Τροίας. Μας εξιστορεί την πανουργία του Δούρειου Ίππου και τις τελευταίες στιγμές της Τροίας και φυσικά αγωνιούν για την σκληρή μοίρα που τις περιμένει. Η Εκάβη εμφανίζεται περισσότερο να την απασχολεί το εσωτερικό της δράμα, για τους δικούς της που χάθηκαν και όσα περιμένουν την ίδια.

Σχόλια για την παράσταση
Αν και η καλλιτεχνική μου παιδεία δεν είναι στο βαθμό που θα έπρεπε,νομίζω πως μπορώ να κάνω κάποιες παρατηρήσεις για την παράσταση, με τη δική τους αξία βέβαια. Νομίζω πως το αισθητικό αποτέλεσμα της παράστασης δεν δικαιώνει τις επιλογές του σκηνοθέτη. Αν και, ευτυχώς, δεν είχε πολλές νεωτερικές επιλογές, η παράσταση χαρακτηρίζεται από μετριότητα και ίσως προχειρότητα. Δεν είμαι ο κατάλληλος για να μιλήσω για κακή υποκριτική αλλά αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες ερμηνείες και γενικά η όλη εικόνα δε με άγγιξε. Δεν με έβαλε στο κλίμα, αν είναι αυτό το ζητούμενο. Μπορώ να πω μάλιστα πως κάποια στιγμή κατάντησε και κουραστικό! Όσο κι αν η Λυδία Κονιόρδου (Εκάβη) προσπάθησε, και πέτυχε, σε μεγάλο βαθμό να στηρίξει με την ερμηνεία της ολόκληρη την παράσταση (κορυφαία στους υψηλούς τόνους), υπήρχαν στιγμές που κι αυτή, κυρίως στους χαμηλούς τόνους, φαινόταν σαν απλά να διαβάζει το κείμενο. Η φωνή της σταθερά, στην ίδια τονικότητα και χροιά. Αν αυτά ήταν σημάδια κόπωσης γιατί είχε σπάσει το πόδι της, τότε, όσο κι αν είναι ανεπίτρεπτο για ηθοποιό του θεάτρου και μάλιστα αυτού του βεληνεκούς, είναι ανθρώπινο και κατανοητό. Για την Κασσάνδρα (Μαρία Κίτσου), διάβασα ένα πάρα πολύ πετυχημένο σχόλιο ότι αντί για οιστρήλατη ιέρεια συμπεριφερόταν περισσότερο σαν ξετρελαμένο ξωτικό! Ανεξάρτητα αν συμφωνώ με την συγκεκριμένη παρουσίαση της Κασσάνδρας, οφείλω να πω ότι ήταν αρκετά καλή. Πολύ καλή θεωρώ πως ήταν και η Ανδρομάχη (Μαρία Καλλιμάνη), τουλάχιστον στη φωνή, γιατί η έκφραση του προσώπου της είχε μερικά κενά. Σ’ αυτό το σημείο υπήρχε ένα μικρό μειονέκτημα στους μονολόγους όλων των ηθοποιών. Το σκηνικό, λιτό και μαύρο, έκανε το χώρο ακόμα πιο κλειστό, αλλά η χρήση υποβλητικών φωτισμών σε συνδυασμό με το θρήνο των γυναικών και τη μουσική, έδενε πολύ ωραία. Έτσι, με μινιμαλιστικό σκηνικό και κίνηση, ο θεατής θα εστιάσει στο πρόσωπο και θα βιώσει το θρήνο και την απελπισία των γυναικών, μέσα από την έκφραση τους. Εκεί, τα λάθη και η επί μακρών μονοτονία δεν περνάνε απαρατήρητα. Στα αρνητικά συγκαταλέγω την παρουσία του Μενέλαου (Μιχάλης Οικονόμου). Όχι ότι δεν ήταν καλός ο ηθοποιός αλλά δεν κατάλαβα σε τι αποσκοπούσε ο σκηνοθέτης με το να τον παρουσιάσει με μια γελοία στολή και να προσδώσει στον χαρακτήρα τάσεις αστείας διανοητικής αναπηρίας, γεμάτο τικ, με αποτέλεσμα η σκηνή με την Ελένη να στερείται δραματουργικού ενδιαφέροντος. Η παρουσία της Ελένης (Αμαλία Τσεκούρα) μετριότατη. Έπαιξε κι έφυγε. Η ερμηνεία της δεν ήταν καθόλου πειστική και μάλιστα δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο σκηνοθέτης την έβαλε να παίζει σε απόσταση από τον Μενέλαο, από τη στιγμή που το βασικό της όπλο ήταν η γοητεία που εξασκούσε πάνω του. Ο αγγελιαφόρος Ταλθύβιος (Γιάννης Τσορτέκης) αν και προσπάθησε, ήταν μάλλον αδιάφορος. Η μετάφραση απλή και κατανοητή, συγκαταλέγεται στα θετικά της παράστασης. Ο Χορός σαν σύνολο πολύ καλός, όπως και η μουσική, η οποία συμβάλλει στην ανάδειξη του πόνου, με τα στάσιμα να τραγουδιούνται (όπως τα μοιρολόγια) πολύ ωραία αλλά θα έλεγα πιστά επαναλαμβανόμενη. Γενικά θα έλεγα ότι η παράσταση δεν είχε κίνηση, δεν είχε δράση. Βέβαια οι «Τρωάδες» δεν είναι τραγωδία δράσης με ιδιαίτερη θεατρική πλοκή, αλλά όχι και τέτοια σκηνογραφική στασιμότητα! Όλο τα ίδια και τα ίδια, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει και να σε εκπλήσσει. Αλλά το χειρότερο απ’ όλα, που ίσως αυτό να με επηρέασε αρνητικά και για το υπόλοιπο έργο, ήταν τα κοστούμια. Ειδικά κάποια ήταν τόσο αταίριαστα και γελοία που αντί να αναδείξουν τους χαρακτήρες μάλλον τους προσβάλλουν και τραβούν την προσοχή των θεατών από το έργο. Οι Τρωαδίτισσες ήταν ντυμένες ομοιόμορφα με μαύρες δερμάτινες καμπαρντίνες και μπότες, η Αθηνά (πολύ καλή η Ιωάννα Κανελλοπούλου) και ο Ποσειδώνας (Ορέστης Τζιόβας) το ίδιο, αλλά σε χρώμα άσπρο μπεζ και κάτι τεράστιες μπότες (με το που ξεκίνησε η παράσταση, στην εμφάνιση του Ποσειδώνα κάποιοι δεν κρατήθηκαν και γέλασαν φωναχτά ενώ οι υπόλοιποι κρατηθήκαμε και απλώς χαμογελάσαμε). Ο αγγελιαφόρος ντυμένος με μια φαρδιά στρατιωτική παραλλαγή, ενώ η στολή του Μενέλαου γεμάτη σιρίτια, έμοιαζε περισσότερο με σεκιουριτά παρά με βασιλέα της Σπάρτης. Μόνο φούντες δεν είχε η στολή! Να μην ξεχάσω την ασπίδα και το φέρετρο που ήταν αισθητικά απαράδεκτα. Ενώ είχε 13 ηθοποιούς, έμοιαζε με παράσταση χαμηλού κόστους. Πάρα πολύ λιτή, που δε νομίζω να ταιριάζει με τα επικά στοιχεία μιας αρχαίας τραγωδίας. Να αναφέρω πως τα υπόλοιπα μέλη του Χορού, που δεν έχουν άλλους ρόλους, είναι η Δήμητρα Λαρεντζάκη, η Αιμιλία Βάλβη, η Ειρήνη Τζανετουλάκου και η Ελίτα Κουνάδη.

Νομίζω πως τα παιδιά φαίνονται καλοί και εξελίξιμοι ηθοποιοί αλλά μάλλον κόλλησαν στις σκηνοθετικές ιδέες. Πάντως όποια κι αν είναι η γνώμη μου για την παράσταση, συνιστώ να την παρακολουθήσετε γιατί είναι πολύ διδακτικό να παρακολουθεί κανείς αρχαίες τραγωδίες και φυσικά ο καθένας πρέπει να σχηματίζει τη δική του γνώμη. Άλλωστε έχουμε διαφορετική αντίληψη και παιδεία και μπορεί να βρείτε στο έργο θετικά σημεία που δεν άγγιξαν εμένα. Να την παρακολουθήσετε.

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν…

Ο Olivier Clerc, συγγραφέας και φιλόσοφος, με αυτή την μικρή ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποιήσεως των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την πολιτική και κοινωνική μας εξέλιξη, το περιβάλλον, τις μεταξύ μας σχέσεις, ακόμα και την υγεία μας.

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό αρχίζει ν ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο. Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει. Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό απ’ ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρόλα ταύτα δεν αισθάνεται κανένα φόβο. Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο, γι’ αυτό το λόγο υπομένει και δεν αντιδρά. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και να πεθάνει. Αν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατευθείαν σε νερό 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.

Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με ένα τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση. Αν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε, ότι υφιστάμεθα μια σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά σιγά για να το συνηθίζουμε. Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους, σήμερα, περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορους την πλειονότητα του κόσμου. Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής μας ελευθερίας, της αξιοπρέπειάς μας, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και την θέλησή τους να αμυνθούν. Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν. Το συνεχές σφυροκόπημα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου, σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του…

Πρέπει λοιπόν να διαλέξετε, συνειδητοποίηση ή βράσιμο; Αν δεν είστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά.

Από e-mail που μου εστάλη